درباره ما

مشکل بدتر شد، چند روز پس از مرگ روری، من به سرطان مجرای اشک مبتلا شدم و مجبور شدم یک سال بعد را برای درمان در انگلستان بمانم. زندگی کندتر شد.

از آنجایی که نمی‌توانستم کار کنم و منابعم به سرعت رو به کاهش بود، به خیریه‌ها و صندوق‌های خیریه مختلفی که مخصوص روزنامه‌نگاران و خانواده‌هایشان تأسیس شده بودند، روی آوردم. ما بین هر دو راهی گیر افتاده بودیم: به اتحادیه مناسب تعلق نداشتیم؛ آموزش مناسب ندیده بودیم، برای سازمان مناسب کار نکرده بودیم، و گزینه درست را انتخاب نکرده بودیم. خوشبختانه دوستان و خانواده به کمک ما آمدند، اما این موضوع باعث شد از خودم بپرسم که دیگران چطور از پس این کار برمی‌آیند.

با دوستانم صحبت کردم که می‌خواهم جایزه‌ای به یاد روری تأسیس کنم تا کار فیلمبرداران آزاد و سهم حیاتی آنها در جمع‌آوری اخبار را برجسته کنم. بحث‌ها ادامه یافت و با کمک حیاتی جان گانستون و تیرا شوبارت و چکی از لیدی لوتیان، این ایده به واقعیت پیوست.

باعث خوشحالی من است که اکنون نه تنها جوایز روری پک در سطح بین‌المللی شناخته شده است، بلکه ما می‌توانیم به خانواده‌هایی در سراسر جهان که ممکن است هرگز نام روری را نشنیده باشند، اما پولی که به نام او جمع‌آوری می‌شود می‌تواند به آنها در رفع نیازهای بی‌شمارشان کمک کند، کمک قابل توجهی ارائه دهیم.

این مطمئناً یادبودی شایسته‌ی نام اوست، که با عجله طرح‌ریزی شده، اما بر پایه‌ای مطمئن بنا شده است.