در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۱، بریتانیا یکی از ۱۱ کشور بنیانگذار امضاکننده کنوانسیون پناهندگان سازمان ملل بود - منشوری که از میلیون‌ها نفر که مجبور به فرار از آزار و اذیت شده‌اند، محافظت کرده است. ۷۵ سال بعد، این حمایت هرگز برای روزنامه‌نگاران تا این حد مهم نبوده است.
برای خبرنگاران آزاد، تبعید دیگر یک پیامد استثنایی برای گزارش حقیقت نیست. این امر به طور فزاینده‌ای به بخشی از شغل آنها تبدیل می‌شود. از زمان به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان در سال ۲۰۲۱، تعداد کشورهایی که خبرنگاران آزاد از آنها درخواست حمایت کرده‌اند، دو برابر شده است. امروزه، آوارگی اجباری بزرگترین دلیل درخواست کمک خبرنگاران از بنیاد روری پک است. خبرنگاران آزاد از غزه، میانمار، سودان، جمهوری دموکراتیک کنگو و افغانستان اکنون بخش فزاینده‌ای از کسانی را که ما از آنها حمایت می‌کنیم، تشکیل می‌دهند.
برخلاف روزنامه‌نگاران رسمی، آنها کارفرمایی ندارند که تخلیه محل را ترتیب دهد، مشاوره حقوقی ارائه دهد یا در حین بازسازی زندگی خود، به پرداخت حقوق ادامه دهد. وقتی فرار می‌کنند، اغلب این کار را به تنهایی انجام می‌دهند. آنها باید بدون حمایت یک سازمان خبری شناخته شده، سیستم‌های پناهندگی را طی کنند، ویزا بگیرند و وضعیت حرفه‌ای خود را اثبات کنند. دقیقاً در همین لحظه، آنها آسیب‌پذیرترین و در عین حال بی‌پشتوانه‌ترین هستند.
انوشا این را به خوبی می‌داند. او پس از دریافت تهدیدهای مکرر از سوی طالبان به دلیل گزارش‌هایش در مورد حقوق زنان و حقوق بشر، از افغانستان فرار کرد. او که ۲۵ سال دارد و اکنون در پاکستان زندگی می‌کند، از بنیاد روری پک برای تأمین هزینه‌های ضروری زندگی و نقل مکان به محل اقامت امن‌تر حمایت دریافت کرد و این امر او را قادر ساخت تا به گزارش‌های خود از تبعید ادامه دهد.
با این حال، عبور از مرز به ندرت خطر را پایان می‌دهد. دولت‌های اقتدارگرا به طور فزاینده‌ای دامنه نفوذ خود را فراتر از مرزهای خود گسترش می‌دهند و روزنامه‌نگارانی را که به گزارش از خارج از کشور ادامه می‌دهند، ارعاب، نظارت و تهدید می‌کنند. قوانین سرکوبگرانه، از جمله قانون موسوم به «عامل خارجی»، برای جرم‌انگاری روزنامه‌نگاری مستقل، حتی در تبعید، مورد استفاده قرار می‌گیرند. در کنار این تهدیدها، واقعیت‌های روزانه آوارگی نیز وجود دارد: وضعیت مهاجرت نامشخص، مشکلات مالی، موانع زبانی و جدایی از منابع، همکاران و جوامعی که گزارش‌دهی را ممکن ساخته‌اند.
آلبرت یک روزنامه‌نگار تحقیقی است که در زمینه جرایم سازمان‌یافته و نقض حقوق بشر در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو تخصص دارد. او پس از آنکه شورشیان M23 او را هدف قرار دادند و خانواده‌اش را تهدید کردند، مجبور به فرار شد. بنیاد روری پک به او کمک کرد تا به بوروندی همسایه نقل مکان کند و تجهیزات تخریب‌شده در جریان حمله را جایگزین کند. او می‌گوید: «احساس آرامش می‌کنم. اکنون حالم بهتر است و می‌توانم کارم را از راه دور ادامه دهم.»
تجربه او به طور فزاینده‌ای رایج شده است. بسیاری از روزنامه‌نگاران به گزارش دادن درباره کشورهای خود از تبعید ادامه می‌دهند، زیرا این گزارش صرفاً به این دلیل که خبرنگار از مرز عبور کرده است، اهمیت کمتری پیدا نمی‌کند. در هر صورت، نیاز به گزارش‌های قابل اعتماد اغلب حتی بیشتر هم می‌شود.
به همین دلیل است که از ماه سپتامبر، بورسیه روری پک را راه‌اندازی می‌کنیم. این بورسیه با همکاری دانشگاه سیتی سنت جورج لندن، یک روزنامه‌نگار در تبعید را برای تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری بین‌المللی تأمین مالی می‌کند و به آنها کمک می‌کند تا آینده‌ای حرفه‌ای را بازسازی کنند، شبکه‌های خود را گسترش دهند و گزارشگری خود را دور از خانه ادامه دهند.
جان ویلیامز، مدیر اجرایی بنیاد روری پک، می‌گوید: «روزنامه‌نگاری مستقل یکی از قوی‌ترین ابزارهای دفاعی ما در برابر اطلاعات نادرست و تبلیغات است. حمایت از روزنامه‌نگاران در تبعید صرفاً یک مسئولیت بشردوستانه نیست، بلکه سرمایه‌گذاری در آینده‌ی خودِ حقیقت است. زیرا وقتی روزنامه‌نگاران مستقل مجبور به سکوت می‌شوند، همه ما دسترسی به حقایقی را که به ما در درک جهان کمک می‌کنند، از دست می‌دهیم.»
۷۵ سال پیش، کنوانسیون پناهندگان چارچوبی برای حمایت از کسانی که مجبور به فرار شده‌اند، به جهان ارائه داد. امروز، چالش ما این است که اطمینان حاصل کنیم که حمایت، پایان کار یک روزنامه‌نگار را رقم نمی‌زند، بلکه آغاز فصل بعدی است. اطمینان از اینکه خبرنگاران آزاد می‌توانند به گزارشگری در تبعید ادامه دهند، به این معنی است که حقیقت قربانی دیگری نخواهد شد.
چیزی که ارزش محافظت کردن را دارد—برای ۷۵ سال آینده و فراتر از آن
نام افراد برای حفظ امنیت آنها تغییر داده شده است