نوشته جان ویلیامز، مدیر اجرایی
عکس فیل نوبل برای رویترز یکی از قابل توجه‌ترین عکس‌های اخیر است - از داستانی که مدام از توصیفات عالی فراتر می‌رود. اما این کار با یک اتاق خبر بزرگ شروع نشد. با یک خبرنگار آزاد شروع شد.
تری هریس، عکاس، به مدت ۱۶ روز در بیرون ملک سندرینگهام شاه چارلز در نورفولک چادر زده بود و تحولات اطراف اندرو مونتباتن-ویندزور را پوشش می‌داد. وقتی شش ماشین پلیس تیمز ولی بدون علامت صبح پنجشنبه از راه رسیدند، او آنجا بود. او عکس‌ها را به سرعت از طریق آژانس Bav Media منتقل کرد - و داستان شروع شد.
وقتی شاهزاده سابق را برای بازجویی به جنوب بردند، ردپا به آیلشام منتهی شد. فیل نوبل، عکاس رویترز، سرنخی را دنبال کرد و ساعت‌ها منتظر ماند. هوا تاریک شد. هیچ اتفاقی نیفتاد. او وسایلش را جمع کرد. برای اقامت به هتل رفت. سپس تماس دیگری برقرار شد.
او درست به موقع برگشت و دید که دو ماشین با سرعت از آنجا دور می‌شوند. او شش فریم فیلم‌برداری کرد.
دو عکس خالی بود. یکی از آنها نرم بود. دو عکس دیگر از افسران پلیس بودند. یکی از آنها لحظه‌ای تاریخی را ثبت کرده بود. برای اولین بار از زمان دستگیری (و در نهایت اعدام) چارلز اول در سال ۱۶۴۷، یک عضو ارشد خاندان سلطنتی بازداشت و مانند هر فرد عادی دیگری با او رفتار شده بود.
بارها و بارها، تصاویر و گزارش‌هایی که درک عمومی را شکل می‌دهند، از سوی فریلنسرها آغاز می‌شوند - افرادی که بدون حمایت، منابع یا اطمینان نهادهای بزرگ کار می‌کنند. آنها ریسک مالی را می‌پذیرند. آنها از قرار گرفتن در معرض دید قانونی استقبال می‌کنند. آنها وقت خود را روی داستان‌هایی قمار می‌کنند که ممکن است هرگز به جایی نرسند.
سازمان‌های خبری به آنها متکی هستند. مخاطبان به آنها وابسته‌اند.
اگر به پاسخگویی، به شواهد و به سوابق عمومی اهمیت می‌دهیم، پس باید به افرادی که اغلب اولین کسانی هستند که آنها را ثبت می‌کنند نیز اهمیت دهیم.
زیرا بدون فریلنسرها، بسیاری از لحظاتی که دوران ما را تعریف می‌کنند، به سادگی نادیده گرفته می‌شوند.